บทที่ 18 เวลาเที่ยงคืน

บรรยากาศภายในห้องนอนอันเงียบสงบอบอวลไปด้วยความระอุของความเขินอาย ร่างของคนทั้งสองยังคงนอนทับก่ายกันอยู่บนเตียงนอนนุ่ม ๆ โดยที่ใบหน้าอยู่ใกล้กันจนแทบจะสัมผัสได้อีกครั้ง ดวงตากลมโตของอิมพอร์ตมองสบกับนัยน์ตาคมเข้มของตูนอย่างทำอะไรไม่ถูก สมองขาวโพลนคิดคำพูดอะไรไม่ออกเลยสักนิด

ติ๊งหน่อง... ติ๊งหน่อง... ต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ